User_32
15-09-2005, 18:28
Adventure game!
Official site:
Http://www.stilllife-game.com/
Demo:
ftp://ftp.stilllife-game.com/pub/stilllife/Demo/StillLifeDemo_EN_DCI.exe
http://microids.fileburst.com/StillLife/Demo/StillLifeDemo_EN_DCI.exe
Υπόθεση:
Έχει γίνει άλλος ένας φόνος -είναι ήδη το πέμπτο θύμα- από τον κατά συρροήν δολοφόνο που αναζητούμε. Πρόκειται πάλι για μια γυναίκα που βρέθηκε πνιγμένη και σοβαρά κακοποιημένη. Η πράκτορας του FBI Victoria McPherson, δηλαδή εμείς, καταφθάνει στον τόπο του εγκλήματος. Αφού μιλήσει με τους υπόλοιπους πράκτορες που βρίσκονται εκεί πριν από αυτήν, εξερευνά το χώρο και συλλέγει όσα στοιχεία έχει αφήσει πίσω του ο δολοφόνος. Αφού τελειώσει τη δουλειά της, επιστρέφει στο σπίτι της για να περάσει οικογενειακά το βράδυ αυτό των Χριστουγέννων. Παρακινούμενη από το δώρο του πατέρα της ανεβαίνει στη σοφίτα για να βρει τα πράγματα του παππού της, του Gus McPherson. Όσοι έχουμε παίξει το Post Mortem της Microids σίγουρα αναγνωρίζουμε αυτό το όνομα. Πρόκειται για έναν ντετέκτιβ που έφυγε από την Αμερική πηγαίνοντας στο Παρίσι για να αλλάξει ζωή και βρέθηκε τελικά αντιμέτωπος με μια υπόθεση μακάβρια και μυστικιστική. Η Victoria ανακαλύπτει σε ένα μπαούλο το ημερολόγιο του παππού της κι αρχίζει να το διαβάζει.
Μεταφερόμαστε στην Πράγα στα μέσα του προηγούμενου αιώνα και είμαστε πλέον ο Gus McPherson. Μια φίλη του Gus, πόρνη στο επάγγελμα, του ζήτησε να έρθει για να ερευνήσει μια υπόθεση φόνων που συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό. Όλα τα θύματα είναι γυναίκες, πόρνες συγκεκριμένα, και τα πτώματά τους βρίσκονται διαμελισμένα και παρατημένα μακριά από τον τόπο όπου σκοτώθηκαν. O Gus αρχίζει να ερευνά την υπόθεση συλλέγοντας πληροφορίες από όπου μπορεί προκειμένου όχι απλά να βοηθήσει τη φίλη του Iba, αλλά να την προστατέψει από πιθανή απόπειρα δολοφονίας εναντίον της. Πρόκειται άλλωστε για την αγαπημένη του, πιθανά και μελλοντική γυναίκα του.
Επιστρέφουμε στο Σικάγο και τη Victoria συνεχίζοντας την αναζήτηση του δολοφόνου που μας οδηγεί όλο και πιο βαθιά σε μια ιστορία που κρύβει πολλά περισσότερα από όσα θα περιμέναμε. Επιστροφή στην Πράγα και τον Gus, όπου συνεχίζουμε να αναζητούμε τον άλλο δολοφόνο, μπλέκοντας κι εδώ σε μια ιστορία με πολλά μυστικά. Το Still Life αφηγείται μια ιστορία που εκτυλίσσεται στο παρόν και στο παρελθόν. Στην Αμερική και στην Ευρώπη. Την αφηγείται μέσα από τα μάτια μιας γυναίκας κι ενός άντρα. Μια ιστορία για γυναίκες κακοποιημένες, ακρωτηριασμένες, πνιγμένες, δολοφονημένες, που έπεσαν θύματα ενός διαταραγμένου μυαλού που διψάει για αίμα και πόνο. Οι ομοιότητες των δυο υποθέσεων είναι τουλάχιστον ανησυχητικές. Πού μας οδηγούν όλα αυτά? Είναι ο ίδιος άνθρωπος? Είναι ένας μιμητής του? Είναι ο μαθητής του? Είναι απλή σύμπτωση? Δεν έχουμε σκοπό φυσικά να αποκαλύψουμε το τέλος. Αυτή την έκπληξη δε θα θέλαμε να τη χαλάσουμε σε κανέναν.
Γρίφοι:
Σε αυτό το σημείο θα πρέπει να αναθεωρήσουμε όλα όσα πιστεύαμε για την ανικανότητα της Microids να δημιουργήσει αξιοπρεπείς γρίφους που να συνδέονται άρρηκτα με την εξέλιξη της ιστορίας μας. Όχι απλά επιτέλους τα καταφέρνει, αλλά με ευκολία μάς ενθουσιάζει με την τελειότητα μερικών εξ’ αυτών. Κι αυτό γιατί το Still Life είναι ένας από τους λίγους -δυστυχώς!- τίτλους μέσα στους οποίους συναντάμε γρίφους που δεν απευθύνονται μόνο στον μαθηματικής κατευθύνσεως τρόπο σκέψης μας. Συναντάμε γρίφους που παίζουν με τις λέξεις. Όχι όμως από εκείνους που μας αναγκάζουν να καταφύγουμε στη βοήθεια ενός λεξικού για να προχωρήσουμε. Αντίθετα χρησιμοποιώντας λέξεις ιδιαίτερα εύκολες, ακόμα και για κάποιον που δεν έχει την Αγγλική ως μητρική του γλώσσα, καταφέρνει να συνθέσει γρίφους που μας κερδίζουν με την εξυπνάδα, τη φαντασία και την πρωτοτυπία τους.
Θα αναγκαστούμε να καταπατήσουμε μια από τις αρχές μας, αυτή του να μη αποκαλύπτουμε τίποτα για αυτά που θα συναντήσετε μέσα στο παιχνίδι. Αλλά επειδή πιστεύουμε πως αφενός τα όσα θα ειπωθούν στις παρακάτω γραμμές δεν θα σας στερήσουν σε καμία περίπτωση κάποιο από τα συναισθήματα ή τις εκπλήξεις που βιώσαμε εμείς παίζοντας το Still Life κι αφετέρου επειδή η λογική των γρίφων που θα σας αποκαλύψουμε είναι πασιφανής εξ’ αρχής, θεωρούμε χρέος μας να αφιερώσουμε αυτό το απόσπασμα σε μερικούς από αυτούς τους πραγματικά ευφάνταστους και ευχάριστα πρωτότυπους γρίφους που αναφέραμε και νωρίτερα. Αυτούς που “παίζουν” με τις λέξεις.
*** Ακολουθεί SPOILER ***
Εκείνος που μας ενθουσίασε περισσότερο από όλους ήταν αυτός στον οποίο καλούμαστε να φτιάξουμε μπισκότα στον πατέρα μας. Έχουμε στο τραπέζι μπροστά μας όλα τα απαραίτητα υλικά καθώς και τα εργαλεία που θα μας χρειαστούν για τη μέτρηση των ποσοτήτων τους. Έχουμε επίσης κι ένα βιβλίο με συνταγές της γιαγιάς μας. Έλα όμως που η γιαγιά είχε ένα δικό της προσωπικό τρόπο για να γράφει τις συνταγές της. Δεν υπάρχουν πουθενά λέξεις όπως βούτυρο, ζάχαρη, γάλα, αβγά, κτλ. Γράφει χαρακτηριστικά: 1 cup of love, ½ cup of generosity, 1 tea spoon of sensuality, κτλ. Πώς θα φτιάξουμε λοιπόν τα κουλουράκια μας? Είναι τόσο απλό όσο και πανέξυπνο: θα πρέπει να συνδυάσουμε τις λέξεις μεταξύ τους, με μοναδική μας βοήθεια τη λογική, λαμβάνοντας υπόψιν μας τόσο τη γεύση τους όσο και τα συναισθήματα που είτε μας προκαλεί η δοκιμή τους είτε μας έχουν αποτυπωθεί ως σχετικά. Παραδείγματος χάριν: το γάλα αντιστοιχεί στην αγάπη. Το μητρικό γάλα, η μητρική αγάπη… Πρόκειται λοιπόν για ένα γρίφο πρωτότυπο, ευχάριστο και πανέξυπνο που μόνο χαμόγελα μπορούσε να μας χαρίσει η ενασχόληση μαζί του. Ένας ακόμη ανάλογος γρίφος είναι αυτός που συναντάμε έξω από την πόρτα του privé δωματίου στο Red Lantern. Ένας αριθμητικός κωδικός προστατεύει την είσοδο του δωματίου από ανεπιθύμητους. Μπροστά μας βλέπουμε ένα ποίημα στα αριστερά μας και πέντε κουμπιά στα δεξιά μας που αντιστοιχούν στα νούμερα 1 έως 5. Πώς συνδέονται αυτά τα δυο λοιπόν? Και πώς μαθαίνουμε με ποια σειρά πρέπει να πατήσουμε τους αριθμούς ώστε να ανοίξει η πόρτα αφού δεν έχουμε ακόμη κανέναν σχετικό στοιχείο? Προχωράμε στο κυρίως δωμάτιο (που είναι δίπλα από την πόρτα που μόλις περιγράψαμε) και εξερευνούμε το χώρο γύρω μας. Πίνακες, πίνακες, πίνακες… και τρία όπλα κρεμασμένα στους τοίχους. Ο κάθε πίνακας (που ανάλογα με την αναπαράστασή του έχει κι ένα όνομα) έχει γραμμένα πάνω του κάποια νούμερα σε λατινικούς χαρακτήρες. Χμμμ.. άρα οι πίνακες δίνουν τη λύση. Αυτοί μας μαρτυράνε ποιοι αριθμοί μας χρειάζονται. Αλλά με ποια σειρά πρέπει να τους χρησιμοποιήσουμε? Αυτό δε θα σας το πούμε. Αν διαβάσατε προσεκτικά όλα τα στοιχεία που δίνονται παραπάνω πρέπει ήδη να το έχετε καταλάβει. Αν όχι, τότε απλά απολαύστε την αναζήτησή της λύσης αυτού του επίσης ευφάνταστου και πανέξυπνου γρίφου. Υπάρχει τέλος άλλος ένας γρίφος που παίζει με τις λέξεις που όμως δε μπορούμε να αναφερθούμε γιατί δεν είναι τόσο εμφανής και δε θα θέλαμε να στερήσουμε στο μυαλό σας την γλυκιά ταλαιπωρία που πιθανά να το περιμένει.
*** Τέλος SPOILER ***
Υπάρχουν ωστόσο μέσα στο παιχνίδι κι ορισμένοι άλλοι γρίφοι που σίγουρα δεν συμπεριλαμβάνονται στους αγαπημένους πολλών adventurers, όπως δυο sliders που συναντάμε κι ένας maze που ευτυχώς αποδείχθηκε ιδιαίτερα εύκολος. Παρότι πολλοί είναι αυτοί που δε τους αρέσουν αυτού του είδους οι γρίφοι, λίγοι θα μπορούσαν να πουν πως οι συγκεκριμένοι που συναντάμε μέσα στο Still Life τους κούρασαν ή τους χάλασαν την ομαλή ροή της ιστορίας. Γενικά όλοι οι γρίφοι είναι εξαιρετικά συνδεδεμένοι με την εξέλιξη της ιστορίας μας και σε κανένα σημείο δε νοιώθουμε πως τους προσθέσανε απλά για να υπάρχει και κάποιος επιπλέον γρίφος μέσα στο παιχνίδι.
Να πούμε τέλος πως υπήρξε άλλο ένα χαρακτηριστικό που αφορά στους γρίφους του Still Life που μας ενθουσίασε. Όλα τα hot spots είναι εμφανή από την πρώτη στιγμή που τα συναντάμε. Δε μας επιτρέπεται όμως να συλλέξουμε αντικείμενα μέχρις ότου αυτά μας είναι χρήσιμα σε κάτι, με αποτέλεσμα να μην έχουμε ένα inventory γεμάτο από αντικείμενα που δε ξέρουμε τι να τα κάνουμε όπως συμβαίνει συνήθως. Ακολουθώντας μια λογική καθ’ όλα ρεαλιστική, οι ήρωες μας παίρνουν κάτι μόνο αν αυτό τους χρειάζεται για να κάνουν κάτι. Έτσι λοιπόν, παραδείγματος χάριν, όταν η Victoria βρίσκει ένα κοπίδι ακριβείας δε το παίρνει μαζί της απλά για να το πάει βόλτα. Το παίρνει μόνο όταν ανακαλύπτει πως της χρειάζεται για να το χρησιμοποιήσει. Ευχάριστη ήταν και η λεπτομέρεια πως απέφυγαν να μην είναι εμφανή τα αντικείμενα προτού αυτά μας χρειαστούν. Κάτι που θα μας ανάγκαζε να εξερευνούμε την κάθε οθόνη πολλές φορές για να διαπιστώσουμε αν κάτι έχει αλλάξει. Όλα όπως είπαμε είναι εμφανή εξ’ αρχής, μόνο που δεν είναι ενεργά έως ότου υπάρχει λόγος να ενεργοποιηθούν. Τι πιο αληθοφανές και ρεαλιστικό λοιπόν από το να μαζεύουμε μόνο αντικείμενα που μας είναι χρήσιμα από το να κάνουμε συλλογή άχρηστων πραγμάτων στις τσέπες μας απλά επειδή τα βρήκαμε μπροστά μας!
Ο βαθμός δυσκολίας του Still Life δεν είναι ανύπαρκτος, όπως θα περίμενε κανείς λόγω ιστορικού της εταιρείας. Θα μπορούσαμε να πούμε πως μάλλον πρόκειται για μιας μέτριας δυσκολίας παιχνίδι αν και πολύ μικρό -δε ξεπερνά τις 15 ώρες. Παρότι καθ’ όλη τη διάρκεια του τίτλου δεν αμφιβάλλαμε ποτέ για το πού έπρεπε να πάμε στη συνέχεια, με ποιον έπρεπε να μιλήσουμε ή τι έπρεπε να κάνουμε ώστε να προχωρήσει η ιστορία μας, υπήρξαν ορισμένοι γρίφοι που μας ταλαιπώρησαν αρκετή ώρα. Άλλοι ευχάριστα (συνδυασμός μπαούλου και θησαυροφυλακίου, κουλουράκια, δαχτυλίδια) κι άλλοι αγγίζοντας, αλλά μη ξεπερνώντας, τα όρια της υπομονής μας (κλειδαριά στούντιο και ρομποτάκι ανάμεσα από το πλέγμα των λέιζερ).
Γραφικά:
Τι να πει κανείς για τα γραφικά αυτού του τίτλου?! Η παλιά καραβάνα σε αυτό τον τομέα, Microids, κατάφερε για άλλη μια φορά να μας εντυπωσιάσει. Λεπτομερέστατα 2D σκηνικά που παρουσιάζουν με φωτογραφική ακρίβεια κι αληθοφάνεια τον κόσμο που θέλουν. Σκηνικά που σέβονται το χώρο και το χρόνο που αναπαριστούν και διαδέχονται, ακολουθώντας την ιστορία, το ένα το άλλο. Τόσο δηλαδή την Πράγα στα μέσα του προηγούμενου αιώνα όσο και το Σικάγο στη σύγχρονη εποχή. Γεμάτο με αντιθέσεις χρωμάτων που συνοδεύουν τις αντιθέσεις καταστάσεων και συναισθημάτων που συναντάμε (το χαρωπό δωμάτιο της Victoria και η φρικιαστική σκηνή εγκλήματος) το παιχνίδι αποκτά ένα μοναδικό αισθητικό χαρακτήρα.
Οι cut scenes είναι όμως αυτές που ξεπερνούν κάθε μας προσδοκία. Σαν βγαλμένες από ταινίες με ειδικά εφφέ (θολώνουν, ενσωματώνονται η μια μέσα στην άλλη, κινούνται αργά ή εναλλάσονται εξαιρετικά γρήγορα, ζωγραφίζονται σταδιακά μέχρι να μετασχηματιστούν σε ένα πίνακα ζωγραφικής) καταφέρνουν να μας καθηλώσουν, να μας προκαλέσουν ταχυκαρδία, να μας ανησυχήσουν για την κατάληξη του χαρακτήρα μας ή να μας συγκινήσουν μέχρι το σημείο της θλίψης και του κόμπου στο λαιμό μας. Να πούμε εδώ πως υπάρχει στο μενού μας η επιλογή του cinematic viewer που μας επιτρέπει να ξαναδούμε όποια σκηνή θέλουμε όποτε το επιθυμούμε. Υπάρχουν μάλιστα δυο videάκια στα οποία δεν καταφέραμε να αντισταθούμε. Τα ξαναείδαμε και μετά το τέλος του παιχνιδιού. Είναι τόσο έντονα και τόσο συναισθηματικά επιβλητικά που απλά νοιώθαμε την ανάγκη να τα ξαναδούμε, να τα ξαναζήσουμε.
Μουσική - Διάλογοι:
Η μουσική επένδυση είναι απ’ αρχής μέχρι τέλους όχι απλά η πλέον κατάλληλη, αλλά μοναδικά έντονη στην κάθε της λεπτομέρεια. Κρεσέντα που κορυφώνονται ακολουθόντας το οπτικό μας ερέθισμα, υποτονικές μελωδίες που μας υποβάλουν, ηχητικές λεπτομέρειες του περιβάλλοντα χώρου που μας αναγκάζουν να μεταφερθούμε και οι ίδιοι στην ακτή της Πράγας του προηγούμενου αιώνα, σε έναν φρικιαστικό τόπο εγκλήματος σε ένα εγκαταλελειμμένο κτίριο του σύγχρονου Σικάγο, σε μια καμένη γειτονιά, σε μια γκαλλερί, σε υπονόμους, στα γραφεία του FBI… και γενικά σε όλους τους χώρους του Still Life. Συναντάμε δηλαδή μελωδίες και ήχους που δεν υπάρχουν απλά για να μην ακούμε την ησυχία του δωματίου μας αλλά για να μας αναγκάσουν να ενσωματωθούμε σε αυτό που βλέπουμε στην οθόνη μας.
Προς μεγάλη μας ευχαρίστηση οι διάλογοι δεν έχουν καμία σχέση με αυτούς του Post Mortem. Το voice acting είναι γεμάτο συναισθηματισμό και οι προσαρμογές της χροιάς της φωνής ανάλογα με την περίσταση και τα λεχθέντα είναι πολύ καλά δουλεμένη. Όταν ακούμε ένα αστείο από τη Victoria δε χαμογελάμε ψυχρά επειδή δε μας άγγιξε λόγω του απρόσωπου ύφους του. Αντιθέτως γελάμε σα να μας το είπε κάποιος που βρίσκεται δίπλα μας. Όταν ακούμε τον Gus να φωνάζει “Νοοοοοο...” νοιώθουμε τον πόνο του και συγκινούμαστε. Δε συνεχίζουμε να κοιτάμε απτόητοι την συνέχεια του cut scene.
Επίσης ευχάριστο ήταν και το γεγονός διαχωρισμού των διαλόγων σε σχετικούς με την πλοκή και σχετικούς με τη γνωριμία των χαρακτήρων αλλά ουσιαστικά μη χρήσιμους για την εξέλιξη της ιστορίας. Κάθε φορά που μιλάμε με κάποιον βλέπουμε να εμφανίζονται με κόκκινο χρώμα τα δυο κουμπιά του ποντικιού μας. Το δεξί κουμπί ενεργοποιεί ερωτήσεις που δε σχετίζονται με την υπόθεση και μας βοηθούν απλά να γνωρίσουμε τους χαρακτήρες ενώ το αριστερό ενεργοποιεί ερωτήσεις που σχετίζονται με την πλοκή της ιστορίας μας. Η συμβουλή μας είναι να ακούτε πάντα όλους τους διαλόγους. Με αυτό τον τρόπο θα γνωρίσετε τους υπόλοιπους χαρακτήρες και θα τους νοιώσετε πιο ζωντανούς και πιο σημαντικούς καθ’ όλη τη διάρκεια της ιστορίας. Επίσης καλό θα ήταν να ακούγονται πρώτα όλοι οι άσχετοι με την υπόθεση διάλογοι (δεξί κουμπί) και μετά οι σχετικοί (αριστερό κουμπί), ή αντίστροφα, ώστε να είναι συνεχής κι ομαλή η εξέλιξη των διαλόγων και να μην μπλέκονται τα θέματα μεταξύ τους.
Συμπερασματικά:
Το Still Life είναι ένας τίτλος που ξεχωρίζει και που σίγουρα πολλοί θα προσθέσουμε στη λίστα των αγαπημένων μας. Παρά τη μικρή του διάρκεια και παρά την ύπαρξη ενός σοβαρού μειονεκτήματος, στο οποίο δυστυχώς δε μπορούμε να αναφερθούμε καθόλου για να μην αποκαλύψουμε σημαντικά για την ιστορία στοιχεία, καταφέρνει να μας αγγίξει ποικιλοτρόπως και να αποτυπωθεί στη μνήμη μας ως ένα από τα μαργαριτάρια των σύγχρονων adventures.
Είναι ιδιαίτερα θλιβερό το γεγονός πως η Microids, έχοντας μάθει από τα λάθη της κι έχοντας διορθώσει όλα τα κακώς κείμενα του παρελθόντος, κυκλοφορεί τώρα έναν τίτλο στον οποίο συναντάμε όλα αυτά που περιμέναμε τόσο καιρό να μας προσφέρει μέσα από το έργο της. Τώρα που κατεβάζει την αυλαία της. Δε πιστεύουμε πως υπήρξε κανείς που έχοντας παίξει το Still Life να μην σκέφτηκε πως θα αγόραζε εν ριπή οφθαλμού κάποια πιθανή συνέχεια του.
Ένα τεράστιο μπράβο από όλους μας για το τελευταίο αυτό αριστούργημα που μας χάρισαν!
Ελάχιστες Απαιτήσεις:
- Windows 98/ME/2000/XP
- 800 MHz Pentium 3 Processor or Equivalent
- 128 MB RAM
- 16x CD/DVD-ROM Drive
- 600 MB Free o*n Hard Drive
- 32MB DirectX 8.1b Video Card with Hardware Transform and Lighting Support (NVIDIA, GeForce 2 or better)
- DirectX 8.1b Compatible Sound Card or Better
- DirectX 8.1b or Higher
Πηγη:
http://adventure-advocate.gr
http://img210.imageshack.us/img210/5944/03094675008fk.th.jpg (http://img210.imageshack.us/my.php?image=03094675008fk.jpg)
http://img210.imageshack.us/img210/492/03094686001go.th.jpg (http://img210.imageshack.us/my.php?image=03094686001go.jpg)
http://img210.imageshack.us/img210/6322/stilllife02full9fy.th.jpg (http://img210.imageshack.us/my.php?image=stilllife02full9fy.jpg)
Official site:
Http://www.stilllife-game.com/
Demo:
ftp://ftp.stilllife-game.com/pub/stilllife/Demo/StillLifeDemo_EN_DCI.exe
http://microids.fileburst.com/StillLife/Demo/StillLifeDemo_EN_DCI.exe
Υπόθεση:
Έχει γίνει άλλος ένας φόνος -είναι ήδη το πέμπτο θύμα- από τον κατά συρροήν δολοφόνο που αναζητούμε. Πρόκειται πάλι για μια γυναίκα που βρέθηκε πνιγμένη και σοβαρά κακοποιημένη. Η πράκτορας του FBI Victoria McPherson, δηλαδή εμείς, καταφθάνει στον τόπο του εγκλήματος. Αφού μιλήσει με τους υπόλοιπους πράκτορες που βρίσκονται εκεί πριν από αυτήν, εξερευνά το χώρο και συλλέγει όσα στοιχεία έχει αφήσει πίσω του ο δολοφόνος. Αφού τελειώσει τη δουλειά της, επιστρέφει στο σπίτι της για να περάσει οικογενειακά το βράδυ αυτό των Χριστουγέννων. Παρακινούμενη από το δώρο του πατέρα της ανεβαίνει στη σοφίτα για να βρει τα πράγματα του παππού της, του Gus McPherson. Όσοι έχουμε παίξει το Post Mortem της Microids σίγουρα αναγνωρίζουμε αυτό το όνομα. Πρόκειται για έναν ντετέκτιβ που έφυγε από την Αμερική πηγαίνοντας στο Παρίσι για να αλλάξει ζωή και βρέθηκε τελικά αντιμέτωπος με μια υπόθεση μακάβρια και μυστικιστική. Η Victoria ανακαλύπτει σε ένα μπαούλο το ημερολόγιο του παππού της κι αρχίζει να το διαβάζει.
Μεταφερόμαστε στην Πράγα στα μέσα του προηγούμενου αιώνα και είμαστε πλέον ο Gus McPherson. Μια φίλη του Gus, πόρνη στο επάγγελμα, του ζήτησε να έρθει για να ερευνήσει μια υπόθεση φόνων που συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό. Όλα τα θύματα είναι γυναίκες, πόρνες συγκεκριμένα, και τα πτώματά τους βρίσκονται διαμελισμένα και παρατημένα μακριά από τον τόπο όπου σκοτώθηκαν. O Gus αρχίζει να ερευνά την υπόθεση συλλέγοντας πληροφορίες από όπου μπορεί προκειμένου όχι απλά να βοηθήσει τη φίλη του Iba, αλλά να την προστατέψει από πιθανή απόπειρα δολοφονίας εναντίον της. Πρόκειται άλλωστε για την αγαπημένη του, πιθανά και μελλοντική γυναίκα του.
Επιστρέφουμε στο Σικάγο και τη Victoria συνεχίζοντας την αναζήτηση του δολοφόνου που μας οδηγεί όλο και πιο βαθιά σε μια ιστορία που κρύβει πολλά περισσότερα από όσα θα περιμέναμε. Επιστροφή στην Πράγα και τον Gus, όπου συνεχίζουμε να αναζητούμε τον άλλο δολοφόνο, μπλέκοντας κι εδώ σε μια ιστορία με πολλά μυστικά. Το Still Life αφηγείται μια ιστορία που εκτυλίσσεται στο παρόν και στο παρελθόν. Στην Αμερική και στην Ευρώπη. Την αφηγείται μέσα από τα μάτια μιας γυναίκας κι ενός άντρα. Μια ιστορία για γυναίκες κακοποιημένες, ακρωτηριασμένες, πνιγμένες, δολοφονημένες, που έπεσαν θύματα ενός διαταραγμένου μυαλού που διψάει για αίμα και πόνο. Οι ομοιότητες των δυο υποθέσεων είναι τουλάχιστον ανησυχητικές. Πού μας οδηγούν όλα αυτά? Είναι ο ίδιος άνθρωπος? Είναι ένας μιμητής του? Είναι ο μαθητής του? Είναι απλή σύμπτωση? Δεν έχουμε σκοπό φυσικά να αποκαλύψουμε το τέλος. Αυτή την έκπληξη δε θα θέλαμε να τη χαλάσουμε σε κανέναν.
Γρίφοι:
Σε αυτό το σημείο θα πρέπει να αναθεωρήσουμε όλα όσα πιστεύαμε για την ανικανότητα της Microids να δημιουργήσει αξιοπρεπείς γρίφους που να συνδέονται άρρηκτα με την εξέλιξη της ιστορίας μας. Όχι απλά επιτέλους τα καταφέρνει, αλλά με ευκολία μάς ενθουσιάζει με την τελειότητα μερικών εξ’ αυτών. Κι αυτό γιατί το Still Life είναι ένας από τους λίγους -δυστυχώς!- τίτλους μέσα στους οποίους συναντάμε γρίφους που δεν απευθύνονται μόνο στον μαθηματικής κατευθύνσεως τρόπο σκέψης μας. Συναντάμε γρίφους που παίζουν με τις λέξεις. Όχι όμως από εκείνους που μας αναγκάζουν να καταφύγουμε στη βοήθεια ενός λεξικού για να προχωρήσουμε. Αντίθετα χρησιμοποιώντας λέξεις ιδιαίτερα εύκολες, ακόμα και για κάποιον που δεν έχει την Αγγλική ως μητρική του γλώσσα, καταφέρνει να συνθέσει γρίφους που μας κερδίζουν με την εξυπνάδα, τη φαντασία και την πρωτοτυπία τους.
Θα αναγκαστούμε να καταπατήσουμε μια από τις αρχές μας, αυτή του να μη αποκαλύπτουμε τίποτα για αυτά που θα συναντήσετε μέσα στο παιχνίδι. Αλλά επειδή πιστεύουμε πως αφενός τα όσα θα ειπωθούν στις παρακάτω γραμμές δεν θα σας στερήσουν σε καμία περίπτωση κάποιο από τα συναισθήματα ή τις εκπλήξεις που βιώσαμε εμείς παίζοντας το Still Life κι αφετέρου επειδή η λογική των γρίφων που θα σας αποκαλύψουμε είναι πασιφανής εξ’ αρχής, θεωρούμε χρέος μας να αφιερώσουμε αυτό το απόσπασμα σε μερικούς από αυτούς τους πραγματικά ευφάνταστους και ευχάριστα πρωτότυπους γρίφους που αναφέραμε και νωρίτερα. Αυτούς που “παίζουν” με τις λέξεις.
*** Ακολουθεί SPOILER ***
Εκείνος που μας ενθουσίασε περισσότερο από όλους ήταν αυτός στον οποίο καλούμαστε να φτιάξουμε μπισκότα στον πατέρα μας. Έχουμε στο τραπέζι μπροστά μας όλα τα απαραίτητα υλικά καθώς και τα εργαλεία που θα μας χρειαστούν για τη μέτρηση των ποσοτήτων τους. Έχουμε επίσης κι ένα βιβλίο με συνταγές της γιαγιάς μας. Έλα όμως που η γιαγιά είχε ένα δικό της προσωπικό τρόπο για να γράφει τις συνταγές της. Δεν υπάρχουν πουθενά λέξεις όπως βούτυρο, ζάχαρη, γάλα, αβγά, κτλ. Γράφει χαρακτηριστικά: 1 cup of love, ½ cup of generosity, 1 tea spoon of sensuality, κτλ. Πώς θα φτιάξουμε λοιπόν τα κουλουράκια μας? Είναι τόσο απλό όσο και πανέξυπνο: θα πρέπει να συνδυάσουμε τις λέξεις μεταξύ τους, με μοναδική μας βοήθεια τη λογική, λαμβάνοντας υπόψιν μας τόσο τη γεύση τους όσο και τα συναισθήματα που είτε μας προκαλεί η δοκιμή τους είτε μας έχουν αποτυπωθεί ως σχετικά. Παραδείγματος χάριν: το γάλα αντιστοιχεί στην αγάπη. Το μητρικό γάλα, η μητρική αγάπη… Πρόκειται λοιπόν για ένα γρίφο πρωτότυπο, ευχάριστο και πανέξυπνο που μόνο χαμόγελα μπορούσε να μας χαρίσει η ενασχόληση μαζί του. Ένας ακόμη ανάλογος γρίφος είναι αυτός που συναντάμε έξω από την πόρτα του privé δωματίου στο Red Lantern. Ένας αριθμητικός κωδικός προστατεύει την είσοδο του δωματίου από ανεπιθύμητους. Μπροστά μας βλέπουμε ένα ποίημα στα αριστερά μας και πέντε κουμπιά στα δεξιά μας που αντιστοιχούν στα νούμερα 1 έως 5. Πώς συνδέονται αυτά τα δυο λοιπόν? Και πώς μαθαίνουμε με ποια σειρά πρέπει να πατήσουμε τους αριθμούς ώστε να ανοίξει η πόρτα αφού δεν έχουμε ακόμη κανέναν σχετικό στοιχείο? Προχωράμε στο κυρίως δωμάτιο (που είναι δίπλα από την πόρτα που μόλις περιγράψαμε) και εξερευνούμε το χώρο γύρω μας. Πίνακες, πίνακες, πίνακες… και τρία όπλα κρεμασμένα στους τοίχους. Ο κάθε πίνακας (που ανάλογα με την αναπαράστασή του έχει κι ένα όνομα) έχει γραμμένα πάνω του κάποια νούμερα σε λατινικούς χαρακτήρες. Χμμμ.. άρα οι πίνακες δίνουν τη λύση. Αυτοί μας μαρτυράνε ποιοι αριθμοί μας χρειάζονται. Αλλά με ποια σειρά πρέπει να τους χρησιμοποιήσουμε? Αυτό δε θα σας το πούμε. Αν διαβάσατε προσεκτικά όλα τα στοιχεία που δίνονται παραπάνω πρέπει ήδη να το έχετε καταλάβει. Αν όχι, τότε απλά απολαύστε την αναζήτησή της λύσης αυτού του επίσης ευφάνταστου και πανέξυπνου γρίφου. Υπάρχει τέλος άλλος ένας γρίφος που παίζει με τις λέξεις που όμως δε μπορούμε να αναφερθούμε γιατί δεν είναι τόσο εμφανής και δε θα θέλαμε να στερήσουμε στο μυαλό σας την γλυκιά ταλαιπωρία που πιθανά να το περιμένει.
*** Τέλος SPOILER ***
Υπάρχουν ωστόσο μέσα στο παιχνίδι κι ορισμένοι άλλοι γρίφοι που σίγουρα δεν συμπεριλαμβάνονται στους αγαπημένους πολλών adventurers, όπως δυο sliders που συναντάμε κι ένας maze που ευτυχώς αποδείχθηκε ιδιαίτερα εύκολος. Παρότι πολλοί είναι αυτοί που δε τους αρέσουν αυτού του είδους οι γρίφοι, λίγοι θα μπορούσαν να πουν πως οι συγκεκριμένοι που συναντάμε μέσα στο Still Life τους κούρασαν ή τους χάλασαν την ομαλή ροή της ιστορίας. Γενικά όλοι οι γρίφοι είναι εξαιρετικά συνδεδεμένοι με την εξέλιξη της ιστορίας μας και σε κανένα σημείο δε νοιώθουμε πως τους προσθέσανε απλά για να υπάρχει και κάποιος επιπλέον γρίφος μέσα στο παιχνίδι.
Να πούμε τέλος πως υπήρξε άλλο ένα χαρακτηριστικό που αφορά στους γρίφους του Still Life που μας ενθουσίασε. Όλα τα hot spots είναι εμφανή από την πρώτη στιγμή που τα συναντάμε. Δε μας επιτρέπεται όμως να συλλέξουμε αντικείμενα μέχρις ότου αυτά μας είναι χρήσιμα σε κάτι, με αποτέλεσμα να μην έχουμε ένα inventory γεμάτο από αντικείμενα που δε ξέρουμε τι να τα κάνουμε όπως συμβαίνει συνήθως. Ακολουθώντας μια λογική καθ’ όλα ρεαλιστική, οι ήρωες μας παίρνουν κάτι μόνο αν αυτό τους χρειάζεται για να κάνουν κάτι. Έτσι λοιπόν, παραδείγματος χάριν, όταν η Victoria βρίσκει ένα κοπίδι ακριβείας δε το παίρνει μαζί της απλά για να το πάει βόλτα. Το παίρνει μόνο όταν ανακαλύπτει πως της χρειάζεται για να το χρησιμοποιήσει. Ευχάριστη ήταν και η λεπτομέρεια πως απέφυγαν να μην είναι εμφανή τα αντικείμενα προτού αυτά μας χρειαστούν. Κάτι που θα μας ανάγκαζε να εξερευνούμε την κάθε οθόνη πολλές φορές για να διαπιστώσουμε αν κάτι έχει αλλάξει. Όλα όπως είπαμε είναι εμφανή εξ’ αρχής, μόνο που δεν είναι ενεργά έως ότου υπάρχει λόγος να ενεργοποιηθούν. Τι πιο αληθοφανές και ρεαλιστικό λοιπόν από το να μαζεύουμε μόνο αντικείμενα που μας είναι χρήσιμα από το να κάνουμε συλλογή άχρηστων πραγμάτων στις τσέπες μας απλά επειδή τα βρήκαμε μπροστά μας!
Ο βαθμός δυσκολίας του Still Life δεν είναι ανύπαρκτος, όπως θα περίμενε κανείς λόγω ιστορικού της εταιρείας. Θα μπορούσαμε να πούμε πως μάλλον πρόκειται για μιας μέτριας δυσκολίας παιχνίδι αν και πολύ μικρό -δε ξεπερνά τις 15 ώρες. Παρότι καθ’ όλη τη διάρκεια του τίτλου δεν αμφιβάλλαμε ποτέ για το πού έπρεπε να πάμε στη συνέχεια, με ποιον έπρεπε να μιλήσουμε ή τι έπρεπε να κάνουμε ώστε να προχωρήσει η ιστορία μας, υπήρξαν ορισμένοι γρίφοι που μας ταλαιπώρησαν αρκετή ώρα. Άλλοι ευχάριστα (συνδυασμός μπαούλου και θησαυροφυλακίου, κουλουράκια, δαχτυλίδια) κι άλλοι αγγίζοντας, αλλά μη ξεπερνώντας, τα όρια της υπομονής μας (κλειδαριά στούντιο και ρομποτάκι ανάμεσα από το πλέγμα των λέιζερ).
Γραφικά:
Τι να πει κανείς για τα γραφικά αυτού του τίτλου?! Η παλιά καραβάνα σε αυτό τον τομέα, Microids, κατάφερε για άλλη μια φορά να μας εντυπωσιάσει. Λεπτομερέστατα 2D σκηνικά που παρουσιάζουν με φωτογραφική ακρίβεια κι αληθοφάνεια τον κόσμο που θέλουν. Σκηνικά που σέβονται το χώρο και το χρόνο που αναπαριστούν και διαδέχονται, ακολουθώντας την ιστορία, το ένα το άλλο. Τόσο δηλαδή την Πράγα στα μέσα του προηγούμενου αιώνα όσο και το Σικάγο στη σύγχρονη εποχή. Γεμάτο με αντιθέσεις χρωμάτων που συνοδεύουν τις αντιθέσεις καταστάσεων και συναισθημάτων που συναντάμε (το χαρωπό δωμάτιο της Victoria και η φρικιαστική σκηνή εγκλήματος) το παιχνίδι αποκτά ένα μοναδικό αισθητικό χαρακτήρα.
Οι cut scenes είναι όμως αυτές που ξεπερνούν κάθε μας προσδοκία. Σαν βγαλμένες από ταινίες με ειδικά εφφέ (θολώνουν, ενσωματώνονται η μια μέσα στην άλλη, κινούνται αργά ή εναλλάσονται εξαιρετικά γρήγορα, ζωγραφίζονται σταδιακά μέχρι να μετασχηματιστούν σε ένα πίνακα ζωγραφικής) καταφέρνουν να μας καθηλώσουν, να μας προκαλέσουν ταχυκαρδία, να μας ανησυχήσουν για την κατάληξη του χαρακτήρα μας ή να μας συγκινήσουν μέχρι το σημείο της θλίψης και του κόμπου στο λαιμό μας. Να πούμε εδώ πως υπάρχει στο μενού μας η επιλογή του cinematic viewer που μας επιτρέπει να ξαναδούμε όποια σκηνή θέλουμε όποτε το επιθυμούμε. Υπάρχουν μάλιστα δυο videάκια στα οποία δεν καταφέραμε να αντισταθούμε. Τα ξαναείδαμε και μετά το τέλος του παιχνιδιού. Είναι τόσο έντονα και τόσο συναισθηματικά επιβλητικά που απλά νοιώθαμε την ανάγκη να τα ξαναδούμε, να τα ξαναζήσουμε.
Μουσική - Διάλογοι:
Η μουσική επένδυση είναι απ’ αρχής μέχρι τέλους όχι απλά η πλέον κατάλληλη, αλλά μοναδικά έντονη στην κάθε της λεπτομέρεια. Κρεσέντα που κορυφώνονται ακολουθόντας το οπτικό μας ερέθισμα, υποτονικές μελωδίες που μας υποβάλουν, ηχητικές λεπτομέρειες του περιβάλλοντα χώρου που μας αναγκάζουν να μεταφερθούμε και οι ίδιοι στην ακτή της Πράγας του προηγούμενου αιώνα, σε έναν φρικιαστικό τόπο εγκλήματος σε ένα εγκαταλελειμμένο κτίριο του σύγχρονου Σικάγο, σε μια καμένη γειτονιά, σε μια γκαλλερί, σε υπονόμους, στα γραφεία του FBI… και γενικά σε όλους τους χώρους του Still Life. Συναντάμε δηλαδή μελωδίες και ήχους που δεν υπάρχουν απλά για να μην ακούμε την ησυχία του δωματίου μας αλλά για να μας αναγκάσουν να ενσωματωθούμε σε αυτό που βλέπουμε στην οθόνη μας.
Προς μεγάλη μας ευχαρίστηση οι διάλογοι δεν έχουν καμία σχέση με αυτούς του Post Mortem. Το voice acting είναι γεμάτο συναισθηματισμό και οι προσαρμογές της χροιάς της φωνής ανάλογα με την περίσταση και τα λεχθέντα είναι πολύ καλά δουλεμένη. Όταν ακούμε ένα αστείο από τη Victoria δε χαμογελάμε ψυχρά επειδή δε μας άγγιξε λόγω του απρόσωπου ύφους του. Αντιθέτως γελάμε σα να μας το είπε κάποιος που βρίσκεται δίπλα μας. Όταν ακούμε τον Gus να φωνάζει “Νοοοοοο...” νοιώθουμε τον πόνο του και συγκινούμαστε. Δε συνεχίζουμε να κοιτάμε απτόητοι την συνέχεια του cut scene.
Επίσης ευχάριστο ήταν και το γεγονός διαχωρισμού των διαλόγων σε σχετικούς με την πλοκή και σχετικούς με τη γνωριμία των χαρακτήρων αλλά ουσιαστικά μη χρήσιμους για την εξέλιξη της ιστορίας. Κάθε φορά που μιλάμε με κάποιον βλέπουμε να εμφανίζονται με κόκκινο χρώμα τα δυο κουμπιά του ποντικιού μας. Το δεξί κουμπί ενεργοποιεί ερωτήσεις που δε σχετίζονται με την υπόθεση και μας βοηθούν απλά να γνωρίσουμε τους χαρακτήρες ενώ το αριστερό ενεργοποιεί ερωτήσεις που σχετίζονται με την πλοκή της ιστορίας μας. Η συμβουλή μας είναι να ακούτε πάντα όλους τους διαλόγους. Με αυτό τον τρόπο θα γνωρίσετε τους υπόλοιπους χαρακτήρες και θα τους νοιώσετε πιο ζωντανούς και πιο σημαντικούς καθ’ όλη τη διάρκεια της ιστορίας. Επίσης καλό θα ήταν να ακούγονται πρώτα όλοι οι άσχετοι με την υπόθεση διάλογοι (δεξί κουμπί) και μετά οι σχετικοί (αριστερό κουμπί), ή αντίστροφα, ώστε να είναι συνεχής κι ομαλή η εξέλιξη των διαλόγων και να μην μπλέκονται τα θέματα μεταξύ τους.
Συμπερασματικά:
Το Still Life είναι ένας τίτλος που ξεχωρίζει και που σίγουρα πολλοί θα προσθέσουμε στη λίστα των αγαπημένων μας. Παρά τη μικρή του διάρκεια και παρά την ύπαρξη ενός σοβαρού μειονεκτήματος, στο οποίο δυστυχώς δε μπορούμε να αναφερθούμε καθόλου για να μην αποκαλύψουμε σημαντικά για την ιστορία στοιχεία, καταφέρνει να μας αγγίξει ποικιλοτρόπως και να αποτυπωθεί στη μνήμη μας ως ένα από τα μαργαριτάρια των σύγχρονων adventures.
Είναι ιδιαίτερα θλιβερό το γεγονός πως η Microids, έχοντας μάθει από τα λάθη της κι έχοντας διορθώσει όλα τα κακώς κείμενα του παρελθόντος, κυκλοφορεί τώρα έναν τίτλο στον οποίο συναντάμε όλα αυτά που περιμέναμε τόσο καιρό να μας προσφέρει μέσα από το έργο της. Τώρα που κατεβάζει την αυλαία της. Δε πιστεύουμε πως υπήρξε κανείς που έχοντας παίξει το Still Life να μην σκέφτηκε πως θα αγόραζε εν ριπή οφθαλμού κάποια πιθανή συνέχεια του.
Ένα τεράστιο μπράβο από όλους μας για το τελευταίο αυτό αριστούργημα που μας χάρισαν!
Ελάχιστες Απαιτήσεις:
- Windows 98/ME/2000/XP
- 800 MHz Pentium 3 Processor or Equivalent
- 128 MB RAM
- 16x CD/DVD-ROM Drive
- 600 MB Free o*n Hard Drive
- 32MB DirectX 8.1b Video Card with Hardware Transform and Lighting Support (NVIDIA, GeForce 2 or better)
- DirectX 8.1b Compatible Sound Card or Better
- DirectX 8.1b or Higher
Πηγη:
http://adventure-advocate.gr
http://img210.imageshack.us/img210/5944/03094675008fk.th.jpg (http://img210.imageshack.us/my.php?image=03094675008fk.jpg)
http://img210.imageshack.us/img210/492/03094686001go.th.jpg (http://img210.imageshack.us/my.php?image=03094686001go.jpg)
http://img210.imageshack.us/img210/6322/stilllife02full9fy.th.jpg (http://img210.imageshack.us/my.php?image=stilllife02full9fy.jpg)